Το “Μπαγκλαντές” του Θερμαϊκού

Το “Μπαγκλαντές του Θερμαϊκού

Φωτογραφική έκθεση του Πάρι Καραμήτσιου με θέμα τον υγρότοπο κοντά στο δέλτα του Αξιού, στην περιοχή του Καλοχωρίου Θεσσαλονίκης θα έχουν ευκαιρία να δούνε οι επισκέπτες από 13 Φεβρουαρίου ως 12 Μαρτίου.
Μπαγκλαντές ονομαζόταν μία ψαροταβέρνα της περιοχής, η οποία ήταν ένα παράπηγμα μέσα στη θάλασσα. Το όνομα της ταβέρνας προφανώς δεν επελέγη τυχαία, καθώς η απόκοσμη ατμόσφαιρα της περιοχής, με τα αποδημητικά πουλιά, τη ρηχή θάλασσα και τα παραπήγματα, παραπέμπει πολύ περισσότερο σε τοπίο της νότιας Ασίας, παρά στις ακτές του Θερμαϊκού κόλπου, λίγα χιλιόμετρα από ένα μεγάλο αστικό κέντρο.
Αυτή την αίσθηση επιχειρούν να μεταδώσουν και οι φωτογραφίες της έκθεσης, που θα πραγματοποιηθεί στο Ι.Ρ.Ρ.Ο BAR (Θησέως 11, Σύνταγμα)

Αποτυπώνεις ένα… Μπαγκλαντές που βρίσκεται λίγο πιο έξω από την Θεσσαλονίκη; Τι ιδιαίτερο έχει αυτό το τοπίο;

Eίναι ένας υδροβιότοπος με χαμηλή βλάστηση, αποδημητικά πουλιά, ρηχά νερά, παραπήγματα και κάποιους σκόρπιους μοναχικούς ψαράδες. Επίσης υπάρχουν αρκετοί χωματόδρομοι ανάμεσα στις καλαμιές που δεν μπορείς να φανταστείς πού μπορεί να οδηγούν. Γενικά η ανθρώπινη παρουσία δεν είναι ιδιαίτερα αισθητή. Αυτό που κάνει μεγαλύτερη εντύπωση όμως είναι πως αυτό το τοπίο βρίσκεται σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από τη Θεσσαλονίκη. Στο Μπαγκλαντές δεν έχω πάει, όμως όλοι έχουμε δει παρόμοια τοπία σε ταινίες και ντοκιμαντέρ με θέμα τη νότια και νοτιοανατολική Ασία. Το όνομα της έκθεσης το δανείστηκα από μία ψαροταβέρνα που παλιά λειτουργούσε στην περιοχή και ήταν ένα παράπηγμα χτισμένο κυριολεκτικά μέσα στη θάλασσα.

Πόσες φορές επισκέφτηκες την περιοχή για να τη φωτογραφίσεις;

Μία φορά στις αρχές Ιανουαρίου για δύο ώρες το πολύ. Ήμουν με τη γυναίκα μου και έναν φίλο μας και δεν μπορούσα να παραμείνω για πολύ παραπάνω, γιατί φαντάστηκα ότι οι συνεχείς στάσεις που τους ζητούσα για να βγάλω φωτογραφίες θα τους κούραζαν. Την ίδια περιοχή είχα επισκεφθεί άλλες δύο φορές πριν από πολλά χρόνια και είχαν αποτυπωθεί έντονα οι εικόνες της στο μυαλό μου.

Υπάρχουν φωτογραφίες που δεν θα δούμε στην έκθεση;

Ναι, πάρα πολλές. Πρέπει να έβγαλα γύρω στις 400 φωτογραφίες, έκανα μία αρχική επιλογή περίπου 40 φωτογραφιών και στη συνέχεια, μαζί με τον φίλο μου Πάνο Σκιαδά, που συμμετέχει στο μπαρ Ι.Ρ.Ρ.Ο όπου θα στεγαστεί η έκθεση, καταλήξαμε στις 15 της έκθεσης. 

Έχεις αφαιρέσει το χρώμα από τις εικόνες σου κι έχεις επιλέξει την ασπρόμαυρη αποτύπωση της περιοχής. Με αυτόν τον τρόπο θέλεις να «προκαλέσεις» μια πιο μελαγχολική διάθεση;

Είναι σωστό αυτό. Το τοπίο είναι από μόνο του μελαγχολικό, καθώς το γκρι και το καφέ κυριαρχούν, η ανθρώπινη παρουσία διακρίνεται κυρίως από ορισμένες πρόχειρες κατασκευές ενώ και τα πουλιά που βρίσκονται εκεί είναι κατά κύριο λόγο περαστικά. Παρά το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης η ημέρα ήταν ηλιόλουστη, πάλι το τοπίο ήταν μελαγχολικό. Αν ήταν μία ημέρα με ομίχλη, κάτι όχι σπάνιο στην περιοχή της Θεσσαλονίκης, νομίζω ότι θα ταίριαζε πιο πολύ στο συγκεκριμένο τοπίο.

Τι είναι σε ένα τοπίο ή πρόσωπο ή κίνηση που θα σε κάνει να σηκώσεις την κάμερα;

Οτιδήποτε ξεφεύγει έστω και λίγο από το συνηθισμένο μπορεί να με κάνει να θέλω να το φωτογραφίσω. Φωτογραφίζω τα πάντα και πλέον με τα καινούρια κινητά τηλέφωνα φωτογραφίζω και ανεβάζω διαρκώς φωτογραφίες στο Instagram, σε βαθμό που μάλλον γίνομαι κουραστικός. Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στα πρόσωπα του δρόμου, στα βλέμματά τους και στις λεπτομέρειες της καθημερινής τους ρουτίνας. Όμως αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο ως θέμα είναι η απόκλιση από το συνηθισμένο, είτε πρόκειται για κτίριο, είτε για τοπίο, είτε για άνθρωπο. Επίσης με γοητεύει αρκετά η παρακμή, με αποτέλεσμα σε πολλούς φίλους και γνωστούς που βλέπουν κατά καιρούς τις φωτογραφίες μου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να τους φαίνονται δυσάρεστες.   

Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε να ασχοληθείς ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία;

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια δεν είχα καμία σχέση με τη φωτογραφία, ενώ ακόμη και το να κουβαλάω μία φωτογραφική μηχανή στις διακοπές μου φαινόταν ως ένα περιττό βάρος. Μέχρι που σε ένα ταξίδι στο Κάιρο δοκίμασα να τραβήξω μερικές φωτογραφίες με την καινούρια φωτογραφική μηχανή της γυναίκας μου για να δω πως είναι. Εστίασα στην καθημερινότητα του κόσμου και όχι στα αξιοθέατα και το αποτέλεσμα μου άρεσε. Στην πορεία συνειδητοποίησα ότι τα στιγμιότυπα των ταξιδιών μου που συνοδεύτηκαν από φωτογραφίες αποτυπώθηκαν πολύ πιο έντονα στο μυαλό μου, διότι με αυτόν τον τρόπο ανέπτυσσα μία διαδραστική σχέση με τον κόσμο που φωτογράφιζα. Πλέον λειτουργώ αντίστροφα: δεν φωτογραφίζω ό,τι μου κινεί το ενδιαφέρον, αλλά ψάχνω στις βόλτες και στα ταξίδια μου τι μπορεί να μου κινήσει το ενδιαφέρον για να το φωτογραφίσω.